I jak tu ująć to w słowa tak by oddać mój sentyment do tego miejsca? Spróbuję. Najpierw wyobraź sobie prężną osadę między dwoma pasmami wzgórz, domy stoją na rozległej polanie, przez którą płynie rzeka Izera. Wzgórza porasta las, w okolicy działają mniejsze i większe kopalnie a przez drogi przewija się niezły tłumek, drwale, górnicy i turyści. Jest ich na tyle dużo, że otwierają się tu gospody, schroniska, kawiarnia, straż pożarna a w końcu powstaje nawet szkoła i biblioteka. Co ciekawe, nie jest to wcale optymalne miejsce do tego, bowiem ze względu na ukształtowanie terenu, zimy bywają tu potwornie mroźne, dziś jest to jeden jeden z polskich biegunów zimna. O Polanie Izerskiej mówi się czasem nawet „mała Syberia” bo temperatury zimą potrafią spaść poniżej – 40 stopni a w środku lata odnotowywano mróz dochodzący do -6 stopni (w dzień!). Mimo tego osada rozwija się do II wojny światowej, po jej zakończeniu zajmuje ją wojsko rosyjskie a jak to się kończy, łatwo się domyślić, następują śmierć i dewastacja. Znika dom po domu, aż zostaje tylko ogołocony budynek szkoły. I właśnie on czterdzieści lat temu został zaadaptowany do celów turystycznych i do dziś funkcjonuje w nim przybytek jawnie sprzyjający włóczęgom 😉 No ma swój klimat i już! W środku, poza oryginalnym wystrojem znajdziesz pokaźną biblioteczkę, restaurację, zaplecze dla gości korzystających z pola biwakowego (kuchnia i prysznic) oraz możliwość doładowania telefonu 😉 Stanowczo zachęcam do wizyt!

Wędrując tamtędy zwróć uwagę na jeszcze trzy rzeczy:
 – wędrując przez polanę rozglądaj się uważnie, zauważysz wiele miejsc gdzie spod ziemi wystają jeszcze zarysy fundamentów dawnych zabudowań,
– przyglądaj  się lasowi, może zauważysz ślady klęski jaka zniszczyła wielkie jego połacie prawie pół wieku temu, doszło tu do prawdziwej tragedii ekologicznej,
– jeśli będziesz spędzać tu noc, wyjdź na łąkę i spójrz w niebo, tylko uważaj, bo możesz tego nie zapomnieć do końca życia. Znajdujesz się bowiem na terenie Izerskiego Parku Ciemnego Nieba, jest to rejon o bardzo małym zanieczyszczeniu światłem przez co idealnie nadaje się do obserwacji nocnego nieba. Robi wrażenie!

Oj, rozpisałem się, wracajmy na szlak. Chatkę Górzystów opuściłem żółtym szlakiem idąc pod górę by potem odbić na południowy wschód, niedaleko kapliczki Matki Boskiej Izerskiej i dalej podążając niebieskim szlakiem dojść znów do Kopalni Stanisław, gdzie postanowiłem spędzić noc. Około 300-500 m przed dojściem do kopalni są ostatnie strumyki, w których można uzupełnić zapas wody.